Congres van Mistel

Geopoeia
Jump to: navigation, search

Het Congres van Mistel werd in 7435 gehouden na de val van Neppollonak en daarmee samenhangende val van het Misoonse Rijk met als doel de staatkundige herordening en lange termijn van Taratai te kunnen garanderen. De belangrijkste partijen die deelnamen aan het congres waren: Sdacudoi, het Senkoldistische Rijk en Dogau.

Prelude

Algemeen

Een grondige herordening van Taratai was noodzakelijk na de periode der Grote Oorlogen, aangezien deze serie oorlogen de politieke situatie grondig op zijn kop gezet hadden en de grenzen onherkenbaar veranderd waren. Zo had het Misoonse Rijk het volledige oosten en noorden van Taratai veroverd en waren er overal nieuwe staten aan het ontstaan nu de centrale controle van dit rijk was weggevallen, was Sdacudoi omgevormd van diarchie naar een duumviraat en was het Rijk van Dasarb omgevormd tot het Senkoldistische Rijk. Daarnaast waren er nog altijd onopgelost conflicten, zo was de Sdacudo-Dogause Oorlog nog altijd niet officieel beëindigd (er was immers enkel een wapenstilstand getekend tussen de strijdende partijen), waren de grenzen tussen het Senkoldistische rijk en zijn buurlanden nog niet de jure vastgelegd en waren er verschillende onerkende de facto staten ontstaan door het wegvallen van het Misoonse Rijk. Het doel van het Congres was om nieuwe grenzen vast te stellen om zo een eind te maken aan de voortdurende grensconflicten na het wegvallen van de sterke machtsposities van de grote rijken (Sdacudoi, het Misoonse Rijk, Dogau en het Rijk van Dasarb.

Locatie

Als locatie voor het congres werd Mistel gekozen. De reden hiervoor was dat de mogendheden de Misonen wilden laten toekijken hoe hun eens zo machtige rijk door hen in stukken werd gehakt zonder dat zij hier enige inspraak in hadden.

Posities van de Staten

Sdacudoi

Sdacudoi had tijdens de grote oorlogen met moeite de invasiemacht van Neppollonak weten te verslaan, maar was uiteindelijk toch als winnaar uit de strijd gekomen. Ondanks deze winst kampte het land met opstanden in vazalstaten en had het moeite zijn huidige grenzen te beschermen. In de Sdacudo-Dogause oorlog had het stand weten te houden hoewel het flink terrein had moeten prijsgeven in Karandis voordat de wapenstilstand van Valudis werd getekend. De uitgangspunten voor het vredesoverleg vanuit Sdacudoiaanse oogpunt waren met name gericht op het behouden van het huidige imperium, geen terrein prijsgeven aan Dogau en het Senkoldistische Rijk en de vernietiging van het Misoonse Rijk. Sdacudoi werd door buitenlandse ogen nog altijd bezien als een grootmacht hoewel het feitelijk gezien op dit punt in de geschiedenis een lege huls was.

Senkoldistische Rijk

Het Senkoldistische Rijk was een pas kort geleden gevormd rijk en had tijd nodig om orde op zaken te kunnen stellen in de eigen gebieden om zo de heerschappij van de Senkold op lange termijn te kunnen garanderen. Dit nieuwe rijk was gesticht waar vroeger het grondgebied van het Rijk van Dasarb zich had bevonden, echter, de jure was het nog niet erkend door de overige machten en hoewel de Senkold enorme gebieden de facto beheerste was zijn positie nog fragiel. De zoektocht naar deze erkenning was dan ook een van de kernpunten vanuit het oogpunt van de Senkold bezien. Door de overige partijen werd de Senkoldistische factie bezien als de vreemde eend in de bijt, onberekenbaar en moeilijk in te schatten. Voorheen was het buitenlands beleid van Dasarb altijd bepaald door de Hoogste Ambtenaar en de Zeskoppige Raad, maar nu was dit in handen gekomen van één Senkold.

Dogau

Dogau behoorde officieel tot de verliezers van de oorlog. In de Misoons-Sdacudoiaanse Oorlog had het grondgebied weten te veroveren op de Sdacudoianen, echter, had men na de onverwachte nederlaag en dood van Neppollonak eieren voor hun geld gekozen en de wapenstilstand van Valudis getekend. Dogau ging de onderhandelingen in met de doelstelling zoveel mogelijk terrein te kunnen behouden.

Resultaten

Algemeen

Na maandenlange voorstellen over en weer kwam er in het najaar van 7435 een einde aan de onderhandelingen. In eerste instantie werden de problemen tussen de grootmachten opgelost waarna Oude niet langer bestaande staten werden terug in leven geroepen, bufferstaten gecreëerd en het voormalige Misoonse Rijk, wat Neppollonak in zijn jarenlange veroveringstocht had weten uit te breiden tot ondenkbare grootte, volledig uit elkaar gehaald.

Het Karandiscompromis

Een van de knelpunten in de vroege onderhandelingen was de resolutie aangaande de Sdacudo-Dogause oorlog. Voor de oorlog was Karandis opgedeeld in drie delen; een westelijk deel onder bestuur van Sdacudoi, een centraal gedeelte dat tot de stadsstaat Kalodis (bondsverwant van Dogau) behoorde en een oostelijk deel bestierd door de drie koninkrijken.

De facto was het Sdacudoiaanse deel voor een groot deel bezet door Dogause troepen terwijl dit gebied de jure een vazalstaat van Sdacudoi was. Met een terugkeer naar de vooroorlogse situatie wilde Dogau niet instemmen omdat het hier nog altijd een sterke militaire positie in Karandis bezat en hiermee een sterke troef in handen dacht te hebben. Oorlogsheld en aide-de-camp Konstantins Pets kwam met het voorstel om de voormalige Karandese gebieden van Sdacudoi, de Drie Koninkrijken en Kalodis samen te voegen tot een nieuwe staat. Sdacudoi stemde toe omdat dit compromis Dogau relatief meer zou verzwakken en ook de positie van de Drie Koninkrijken zou verminderen, daarnaast was het de steun vanuit Karandese zijde in het conflict tegen Neppollonak niet vergeten, daarnaast waren er warme relaties tussen de duumviren en Konstantins Pets. Ook Dogau stemde uiteindelijk toe met dit voorstel onder druk van de overige partijen en zou als ruil meer terreinen in het oosten mogen behouden. Aldus ontstond Karandis als onafhankelijke natie.

De Overeenkomst over Taratur en Oliago

Tijdens Grote Invasie trok Neppollonak met zijn gehele leger door de Taratur en Oliago, Sdacudoiaanse legers werden teruggedreven en steden werden ingenomen. Na de nederlaag van de Misonen ontstond hier een machtsvacuüm. Sdacudoi was tijdelijk niet bij machte om een heroveringsoffensief te beginnen en wist de macht in deze regio niet te herstellen, de Tarturese krijgsheer Çuçorkesko profiteerde hiervan en wist de controle over grote delen van Taratur over te nemen. Op het congres ontstond het idee Taratur als nieuwe staat te creëeren als buffer tussen het nieuw gestichte Senkoldistische Rijk en het zuidelijker gelegen Sdacudoi. Vanuit Sdacudoiaanse zijde was er naast het feit dat men dit gebied niet langer de facto controleerde, schrik voor het zich in rap tempo ontwikkelende Senkoldistische Rijk, een tweede invasie van het thuisland zou fataal zijn, hierdoor was men genegen gebieden in het noorden, gewonnen tijdens de Dasarbo-Sdacudoiaanse Oorlogen prijs te geven om zo op de lange termijn de veiligheid van het rijk te kunnen veiligstellen. De Senkold wilde precies stabiele grenzen voor zijn zojuist gevormde rijk en poogde een landgrens met Sdacudoi daarom te vermijden. Voor beide partijen bleek een de voorgenoemde bufferstaat een prima alternatief. Taratur ontstond hierdoor als soevereine natie, terwijl Oliago onder de suzereiniteit van Sdacudoi zou vallen als een soort protectoraat. Taratur en het Senkoldistische Rijk kwamen ook een grens tussen Taratur en Tsahgaënder, een vazal van de Senkold, overeen. Tsahgaënder had zich onderworpen aan het gezag van Dasarb in ruil voor bescherming tegen Taratur, dat daarop liever niet van twee zijden bedreigd wilde worden en naar een akkoord met de Senkold streefde. De Senkold had ook baat bij een snelle vrede met Taratur, een lange uitputtend oorlog aan zijn zuidwestelijke grens zou het nieuwe rijk dat nog volop bezig was zich te consolideren toch in moeilijkheden hebben gebracht.

Het Herstel van Sambekistan

Vertegenwoordigers van de Sambekistaanse monarchie probeerden de recente successen van koning-Stadhouder Suqolik Nunat om een nieuwe militaire macht op te bouwen door achtergebleven ronddolende en plunderende Misoonse soldaten in te lijven in een semi-professioneel Sambekistaans nationaal leger, aan het congres te verkopen als bewijs dat het Sambekistan van vóór de oorlogen goede kansen had om terug een stabiele eenheidsstaat te worden. Deze tactiek leek tijdens het congres te slagen, ware het niet dat er halverwege de onderhandelingen een later aangekomen Wacamakalitdelegatie spreektijd verzocht om de positie van de Wacamakalit uit de doeken te doen, die ooit als Prins-Karabinaat een succesvolle eigen staat hadden. Hoewel het congres het herstel van het Prins-Karabinaat verwierp op de religieuze grond (hoewel de niet-Deukistische meerderheid zich waarschijnlijk nauwelijks in het Deukisme verdiept heeft) dat het Deukisme reeds een Karabijn had die ook de belangen van de Sambeken vertegenwoordigde, werden op last van het congres, als compromis, de twee Sambekistaanse Gouwen in het leven geroepen, waarvan de Oostgouw een soort antwoord was op het Wacamakalit-verzoek het Prins-Karabinaat te herstellen; in feite werd Sambekistan hierdoor in theorie een dubbelmonarchie, hoewel het land in de praktijk gewoon één centraal geregeerd land bleef.

De restauratie van Thurilië

Thurilië, het eerste slachtoffer van Neppollonak en opgeslokt door het Misoonse Rijk in 7410, bleek gemakkelijk te bespreken dossier op het congres. Alle partijen stemden in met het herstel van dit land in zijn oorspronkelijk vorm voor de Misoonse invasie van 7405.

Het ontstaan van Uhh

Uhh ontstond tijdens het congres als bufferstaat tussen Dogau en Sambekistan. Het was in eerste instantie onduidelijk wat er met dit gebied moest gebeuren en een aansluiting bij Sambekistan leek in eerste instantie tot de mogelijkheden te behoren. De Senkoldistische en Sdacudoiaanse onderhandelaars wilden echter voorkomen dat er wederom een grootmacht in het zadel geholpen zou worden en kozen voor het vormen van een nieuwe staat die als buffer kon dienen en de macht van Dogau en Sambekistan zou kunnen beperken. Hiermee werd tevens toegegeven aan de Uchilte-nationalistische beweging.

De ontmanteling van het Misoonse Rijk

Tijdens de besprekingen op het congres van Mistel werd het Misoonse Rijk bestempeld als aanstichter van de oorlogen werd besloten dit gebied volledig op te delen om toekomstige agressie onmogelijk te maken. Het voorheen zo machtige rijk werd opgedeeld in vele kleine staten: de Confederatie van de Lippe, Fatomia, Meria, Misandria, Skuria, het Verbonden Voorland, Wicharia, Wirdria en Wizia. De stad Mistel zelf werd als het feite omgevormd tot stadstaat met beperkte ommelanden zodat het niet makkelijk in staat zou kunnen zijn de basis van een nieuw rijk te vormen.